Εν μέσω καύσωνα προωθείται το τερατώδες σχέδιο της ΕΛΛ. ΧΡΥΣΟΣ για τη Β. Χαλκιδική. Απαράδεκτο νομοσχέδιο για την “επιτάχυνση των μεγάλων έργων”, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της εταιρείας!

Mε ταχείς ρυθμούς και εν μέσω θερινού καύσωνα προωθείται το τερατώδες σχέδιο της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ για τη Β. Χαλκιδική. Σύμφωνα με δελτίο τύπου της EUROPEAN GOLDFIELDS και σχετικά δημοσιεύματα, στις 6 Αυγούστου 2010 κατατέθηκε η τελική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) για το “Επενδυτικό Σχέδιο Ανάπτυξης των Μεταλλείων Κασσάνδρας” και η διαδικασία αδειοδότησης του μπαίνει πλέον στην τελική ευθεία.

Καθόλου συμπτωματικά, την ίδια ακριβώς μέρα, 6 Αυγούστου, αναρτήθηκε για “δημόσια διαβούλευση” στο διαδίκτυο το νομοσχέδιο του Υπ. Επικρατείας για την “Επιτάχυνση των μεγάλων έργων”, δημόσιων και ιδιωτικών. Ένα σκανδαλώδες νομοθέτημα που εισάγει ένα αδιαφανές και συγκεντρωτικό σύστημα αδειοδότησης για τα “μεγάλα” έργα, ακυρώνοντας τις νομικές δικλείδες για την προστασία του περιβάλλοντος και καταπατώντας συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών. Μέσα στον Αυγουστιάτικο καύσωνα οι αντιδράσεις αναμένεται να είναι μικρές και κατά πάσα πιθανότητα το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί από την κυβερνητική πλειοψηφία σε κάποιο θερινό τμήμα της Βουλής.

Και ποιο θα είναι το πρώτο “μεγάλο έργο” που θα επιταχυνθεί με τον νέο νόμο; Ποιο άλλο από το πολυδιαφημισμένο πρόγραμμα εκμετάλλευσης χρυσού, αργύρου, χαλκού και βασικών μετάλλων; Η προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης, έντυπων και ηλεκτρονικών, για “το project του 1 δις ευρώ” που δήθεν θα σώσει την Ελλάδα από τη χρεωκοπία οργιάζει εδώ και μήνες. Τα πληρωμένα δημοσιεύματα σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες που μιλούν για τα αμύθητα πλούτη της Χαλκιδικής και την εξαιρετική εταιρεία που θα τα φέρει στο φως διαδέχονται το ένα το άλλο. Άλλωστε οι μεγαλομέτοχοι της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Κούτρας-Μπόμπολας, εκτός από τον “χειρισμό” των κυβερνήσεων και του νομικού συστήματος της χώρας, γνωρίζουν καλά και το παιχνίδι του επηρεασμού της κοινής γνώμης.

Όμως πέρα από τις αόριστες υποσχέσεις για χρυσά κουτάλια, η Ελληνική κοινωνία και ειδικά η άμεσα ενδιαφερόμενη τοπική κοινωνια της Β. Χαλκιδικής έχει μαύρα μεσάνυχτα για αυτό το κολοσσιαίο έργο που θα αλλάξει δραματικά τον τόπο όπου ζει. Παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις των τοπικών Δήμων, η ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ και το ΥΠΕΚΑ αρνούνται προκλητικά να ενημερώσουν τα Δημοτικά Συμβούλια και τους δημότες για τα σχέδιά της εταιρείας. Η μία και μοναδική ενημερωτική εκδήλωση που έγινε στη Μ. Παναγία στις 9/6/2007, πάνω από τρια χρόνια πριν (!), δεν εξελίχθηκε καλά για την εταιρεία που δεν μπόρεσε να απαντήσει στα πιεστικά ερωτήματα των πολιτών.

Έκτοτε η εταιρεία προτίμησε να προωθεί το σχέδιό της αποκλειστικά μέσω των πολιτικών της διασυνδέσεων και ερήμην της τοπικής κοινωνίας. Στις 2 Οκτωβρίου 2009, δυο μέρες πριν από τις εθνικές εκλογές και “κλείνοντας υποθέσεις” εν’όψει της επερχόμενης ήττας, ο Υπ. ΠΕΧΩΔΕ κ. Σουφλιάς υπέγραψε την θετική γνωμοδότηση του Υπουργείου (ΠΠΕΑ) για το Επενδυτικό Σχέδιο της εταιρείας στη Χαλκιδική. Μια εβδομάδα αργότερα, η EUROPEAN GOLDFIELDS ανακοίνωσε ότι αφού είχαν πια εκδοθεί οι προκαταρκτικές άδειες, ο κ. Δημήτρης Κούτρας θα άφηνε τη θέση του Προέδρου της εταιρείας, ώστε από τη θέση του Προέδρου της κατά 95% θυγατρικής της, ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ, να αφοσιωθεί στην αδειοδότηση και ανάπτυξη αυτών των προγραμμάτων. Όλοι οι γνώστες της Ελληνικής πραγματικότητας καταλάβαμε τι σήμαινε αυτό. Άλλωστε η EUROPEAN GOLDFIELDS τονίζει σε κάθε ευκαιρία το “ειδικό βάρος” του συνεταιρου της ΑΚΤΩΡΑ και του κ. Κούτρα στην Ελλάδα, τις γνωριμίες τους και την “καλή γνώση” του αδειοδοτικού μηχανισμού της χώρας.

Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα και με άλλη κυβέρνηση πια, είναι ξεκάθαρο ότι οι Κούτρας-Μπόμπολας ελέγχουν πλήρως τα κυβερνητικά μονοπάτια που οδηγούν στην πολυπόθητη αδειοδότηση. Οι εξελίξεις του τελευταίου χρόνου είναι χαρακτηριστικές:

Οι Περιβαλλοντικοί Όροι για το μοναδικό εν λειτουργία μεταλλείο της εταιρείας, τις “Μαύρες Πέτρες” κάτω από τη Στρατονίκη, έληξαν στις 31/12/2009 χωρίς να έχουν τηρηθεί ποτέ, όπως βεβαιώνει η αρμόδια Επιτροπή (ΕΠΙΤΗΡΩ). Όμως η εξόρυξη δεν σταμάτησε και τον Φεβρουάριο, με προσωπική απόφαση του Υφυπουργού ΠΕΚΑ κ. Μανιάτη, οι περιβαλλοντικοί όροι που ουδέποτε τηρήθηκαν παρατάθηκαν “προσωρινά” και επ’αόριστον. Και τέλος, στις 20 Ιουλίου, με Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) 4 Υπουργών και 2 Υφυπουργών παρατάθηκε η λειτουργία του μεταλλείου για άλλα δυο έτη, μέχρι τις 31/7/2012, με “τους αυτούς περιβαλλοντικούς όρους” που ούτε τηρήθηκαν ούτε πρόκειται ποτέ να τηρηθούν!! Για την ακύρωση αυτής της νομικά διάτρητης απόφασης θα κατατεθεί άμεσα προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας.

Στις 3 Αυγούστου 2010, σε έγγραφο του ΥΠΕΚΑ προς τον Δήμαρχο Σταγείρων-Ακάνθου κ. Βλαχόπουλο σχετικά με τις ερευνητικές γεωτρήσεις της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ σε τρεις νέες περιοχές (Φισώκα, Τσικάρα, Πιάβιτσα) που εγκρίθηκαν τον Ιούνιο, αναφέρεται το εξής καταπληκτικό:

Η μοναδική αδειοδοτημένη μεταλλευτική δαρστηριότητα στην περιοχή σας είναι το μεταλλείο “Μαύρων Πετρών” που εκτείνεται εξ’ολοκλήρου στο υπέδαφος του οικισμού Στρατονίκης. Προϋπόθεση για την απεμπλοκή της μεταλλευτικής δραστηριότητας από την κατοικημένη περιοχή αποτελεί η ανακάλυψη νέων εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων σε χώρους εκτός κατοικημένων περιοχών!

Ωμά και κυνικά, το ίδιο το Υπουργείο εκβιάζει την τοπική κοινωνία για λογαριασμό της εκμεταλλεύτριας εταιρείας! Αν δεν επιτρέψετε να ανοίξουν νέα μεταλλεία στην περιοχή, θα την πληρώσει η Στρατονίκη! Πάνε περίπατο οι νόμοι, το περιβάλλον και η ασφάλεια της Στρατονίκης και μοναδικό κριτήριο για τη συνέχιση της εξορυξης κάτω από τον οικισμό είναι πλέον η βιωσιμότητα της εταιρείας!

Ο απαιτήσεις του νέου χωροταξικού σχεδιασμού σφίγγουν ακόμα περισσότερο τον κλοιό γύρω από τις τοπικές κοινωνίες της Β. Χαλκιδικής που είναι στην πλειοψηφία τους εχθρικές απέναντι στο Επενδυτικό Σχέδιο της εταιρείας. Κανένας από τους τρεις Δήμους Σταγείρων-Ακάνθου, Παναγίας και Αρναίας όπου πρόκειται να απλωθεί το “Επενδυτικό Σχέδιο” (που αποτελούν πλέον τον ενιαίο Δήμο “Αριστοτέλη”) δεν έχει συμπεριλάβει στο Γενικό Πολεοδομικό του Σχέδιο την επέκταση της μεταλλευτικής δραστηριότητας. Αντίθετα, και τα τρία ΓΠΣ μιλούν για προστασία των δασών και των υδατικών πόρων και για ήπιες αναπτυξιακές δραστηριότητες που θα αναδείξουν τα φυσικά πλεονεκτήματα της περιοχής. Όμως τοσο το “Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης της Βιομηχανίας” όσο και το “Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού Περιφέρειας Κ. Μακεδονίας” ορίζουν σαφώς την περιοχή των τριών Δήμων ως μεταλλευτική περιοχή! Κατά του “Ειδικού Πλαισίου για τη Βιομηχανία” έχουν καταθέσει προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας οι Δήμοι Σταγείρων-Ακάνθου και Παναγίας.

Αλλά οι εντολές του ΥΠΕΚΑ είναι “να εναρμονισθούν τα τοπικά χωροταξικά σχέδια όπως τα ΓΠΣ προς τις επιλογές ή κατευθύνσεις των εγκεκριμένων περιφερειακών πλαισίων”! Δηλαδή μεταλλεία, θέλετε δεν θέλετε!

Σύμφωνα δε με το Σχέδιο Νόμου για την “επιτάχυνση των μεγάλων έργων” στο οποίο αναφερθήκαμε πιο πάνω, “για τις περιοχές υποδοχής των Μεγάλων Έργων και των βοηθητικών και συνοδών έργων τους, καταρτίζονται και εγκρίνονται Ειδικά Σχέδια Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης”, τα οποία επιβάλλουν χωροταξικές- περιβαλλοντικές- πολεοδομικές ρυθμίσεις κατά παρέκκλιση των όσων ισχύουν στην υπόλοιπη επικράτεια. Προβλέπεται η δυνατότητα παραχώρησης του αιγιαλού και του πυθμένα της θάλασσας για μπάζωμα και αναγκαστικές απαλλοτριώσεις ακόμα και δασικών εκτάσεων υπέρ του φορέα του έργου. Πάντα σύμφωνα με το Επενδυτικό Σχέδιο της εκάστοτε εταιρείας!

“Σε κάθε περίπτωση”, κλείνει το έγγραφο του ΥΠΕΚΑ προς το Δήμαρχο Σταγείρων-Ακάνθου, “το Υπουργείο μας θα ενεργήσει με προτεραιότητα την προστασία του περιβάλλοντος και με όρους κοινωνικής αποδοχής, ώστε να επιτευχθεί η αρμονική συνύπαρξη όλων των δραστηριοτήτων της περιοχής”. Η φράση-κονσέρβα υποτίθεται ότι πρέπει να μας καθησυχάσει. Μόνο που η κοινωνική αποδοχή δεν υπάρχει, όπως γνωρίζει πολύ καλά η εταιρεία και αποφεύγει κάθε εκδήλωση ενημέρωσης. Μόνο που τόσο ο χωροταξικός σχεδιασμός όσο και το προωθούμενο νέο πλαίσιο αδειοδότησης των “μεγάλων έργων” είναι έτσι φτιαγμένα ώστε η κοινωνική αποδοχή να μην είναι καν απαραίτητη! Μόνο που είναι προφανές ότι η “αρμονική συνύπαρξη των δραστηριοτήτων” και η “προστασία του περιβάλλοντος” είναι κούφια λόγια που μπαίνουν σαν σάλτσα πάνω από οποιοδήποτε τερατούργημα!

Οι Κούτρας-Μπόμπολας και οι κυβερνητικοί τους φίλοι θεωρούν ότι με όλα τα ανωτέρω έχουν δέσει χεροπόδαρα την τοπική κοινωνία και της έχουν αφαιρέσει κάθε δυνατότητα αντίδρασης στους σχεδιασμούς τους. Δεν επιδιώκουν να ΠΕΙΣΟΥΝ για το πρόγραμμά τους, επιδιώκουν να το ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ. Η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων θα σταλεί κάποια στιγμή στη Νομαρχία και τους Δήμους και μέσα σε λιγότερο από 30 μέρες θα πρέπει οι πολίτες της περιοχής, που μέχρι τώρα έχουν αφεθεί σκόπιμα στο σκοτάδι, να διαβάσουν μια ογκωδέστατη μελέτη και να προλάβουν να διατυπώσουν και άποψη! Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ ελπίζει ότι με μια τέτοια παρωδία “δημόσιας διαβούλευσης” θα πάρει την Έγκριση που επιθυμεί, χωρίς οι κατοικοι της περιοχής να καταλάβουν και πολλά.

Οι καιροί είναι πονηροί και το μέλλον του τόπου μας θα κριθεί μέσα στους επόμενους μήνες.

Υπενθυμίζουμε τι περιλαμβάνει το Επενδυτικό Σχέδιο της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ:

• Συγκρότημα μεταλλουργίας χρυσού, χαλκού, αργύρου, μολύβδου, ψευδαργύρου και συνοδών εργοστασίων κρυογεννητικού οξυγόνος και θειϊκού οξέος. Το συγκρότημα χωροθετείται μέσα σε δάσος, μόλις 2 χλμ από τον οικισμό του Στρατωνίου και τη θάλασσα.
• Το επιφανειακό μεταλλείο χρυσού-χαλκού των Σκουριών στο όρος Κάκαβος.
• Tο μεταλλείο χρυσού της Ολυμπιάδας.
• Συνέχιση της εκμετάλλευσης του μεταλλείου των Μαύρων Πετρών, κάτω από τη Στρατονίκη.
• Μετατροπή του λιμένα Στρατωνίου σε λιμάνι βαριάς βιομηχανίας.
• Τρια νέα μεταλλεία – Τσικάρα, Φισώκα, Πιάβιτσα – έτοιμα προς περιχαράκωση και εκμετάλλευση.
• Εκμετάλλευση του συνόλου των ορυκτών πόρων της μεταλλευτικής ιδιοκτησίας έκτασης 317.000 στρεμμάτων μέχρι της πλήρους εξαντλήσεώς τους.

http://antigoldgreece.wordpress.com

Ο χρυσός, οι χρήσεις του και η χρησιμότητα της εξόρυξής του

http://antigoldgreece.wordpress.com


4,603 τόνοι χρυσού μαζεύουν σκόνη στο Αποθετήριο Χρυσού των ΗΠΑ στο Fort Knox, στο Κεντάκυ.

Ο μόνος χρυσός που βγαίνει από κει είναι κάποιες πολύ μικρές ποσότητες για να ελεγχθεί η καθαρότητα των ράβδων.



ΔΟΝΤΙΑ, ΦΛΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ

Θα διευκρινίσουμε αυτό που γράψαμε στο τέλος της προηγούμενης καταχώρησης. Ο χρυσός μπορεί να μην είναι “άχρηστος”, όμως θεωρούμε ότι η εξόρυξή του είναι.

Η άποψη του Χένρυ Φορντ, ιδρυτή της γνωστής αυτοκινητοβιομηχανίας, ότι “ο χρυσός είναι το πιο άχρηστο πράγμα στον κόσμο”, αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα ότι ο χρυσός δεν έχει καμμία εγγενή αξία. Ωστόσο η ανθρωπότητα έχει αναγορεύσει αυτό το κίτρινο μέταλλο στην απόλυτη αξία και το έχει “ντύσει” με αμέτρητα στρώματα μύθων και δοξασιών.


Τα τρία τέταρτα από την ετήσια παραγωγή χρυσού των περίπου 2.500 τόνων μετατρέπεται σε κοσμήματα. Περίπου 14% αγοράζεται ως επένδυση με τη μορφή ράβδων ή χρυσών νομισμάτων, ενώ μόλις 12% είναι η ζήτηση για βιομηχανικούς και οδοντιατρικούς σκοπούς.

Από το διαδίκτυο μαθαίνουμε και για άλλες, διεστραμμένες ή τουλάχιστον παράδοξες, “χρήσεις” του χρυσού από τους πλουσίους αυτού του κόσμου. Νεοϋορκέζικo ινστιτούτο καλλονής χρησιμοποιεί μάσκες ομορφιάς από πραγματικό χρυσό (για $400 τη “θεραπεία”). Στην Ιαπωνία είναι της μόδας ο “βρώσιμος χρυσός” - επιδόρπια διακοσμημένα με υπέρλεπτα φυλλαράκια χρυσού και μηνυματάκια του τύπου “Χρόνια Πολλά” γραμμένα με αληθινά χρυσά γράμματα πάνω στο καϊμάκι του καφέ. Η εξόρυξη αυτού του χρυσού έχει αφήσει πίσω της ρυπασμένα νερά και τοξικά απόβλητα στο Περού ή στο Μάλι…

Ο ΧΡΥΣΟΣ ΣΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΜΠΑΟΥΛΑ

Επειδή ο χρυσός δεν καταστρέφεται, σχεδόν το σύνολο από τους περίπου 150.000 τόνους που έχουν εξορυχθεί σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, βρίσκεται ακόμα στην επιφάνεια της γης. Οι κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων οικονομιών και οι διεθνείς οργανισμοί διατηρούν στα θησαυροφυλάκιά τους μεγάλα αποθέματα χρυσού (λεπτομέρειες στο http://en.wikipedia.org/wiki/Official_gold_reserves) που τα δημιούργησαν στην εποχή που ο χρυσός ήταν η βάση των νομισματικών συστημάτων.

Σήμερα η τιμή του χρυσού καθορίζεται χρηματιστηριακά, όμως η τιμή αυτή είναι τεχνητή. Με το να κρατούν οι κυβερνήσεις των κρατών τεράστιες ποσότητες εκτός αγοράς, διατηρείται η τιμή του χρυσού σε τεχνητά υψηλά επίπεδα και πριμοδοτείται η εξόρυξη νέων ποσοτήτων. Λόγω της τεράστιας ποσότητας του αποθηκευμένου χρυσού - πολλαπλάσια της ετήσιας παραγωγής - η τιμή του καθορίζεται λιγότερο από την προσφορά και τη ζήτηση και περισσότερο από τη γενική “ψυχολογία” και άλλους παράγοντες. Οργανισμοί και ινστιτούτα της βιομηχανίας χρυσού (World Gold Council και άλλα) επηρρεάζουν την τιμή του μετάλλου, προσπαθώντας να “πείσουν” τις κρατικές τράπεζες διαφόρων κρατών να αυξήσουν τα αποθέματά τους σε χρυσό ή να περιορίσουν τις πωλήσεις - περιορίζοντας έτσι την προσφορά χρυσού για άλλες χρήσεις και αυξάνοντας την τιμή του. Η “Συμφωνία της Ουάσινγκτον για το Χρυσό” του Σεπτεμβρίου 1999 περιόριζε τις πωλήσεις χρυσού από κρατικές τράπεζες ώστε να αποφευχθεί η περαιτέρω πτώση της τιμής του, σε μια εποχή όπου ήδη βρισκόταν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.

Το 2000, μια μελέτη με τίτλο “Χρυσός, με ποιό τίμημα; Η ανάγκη για ένα δημόσιο διάλογο πάνω στο μέλλον των κρατικών αποθεμάτων χρυσού”, διαπίστωνε το αυξανόμενο περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της εξόρυξης χρυσού και κατέληγε σε μια ριζοσπαστική πρόταση - να “εξορυχθεί” ο χρυσός από τα κρατικά θησαυροφυλάκια. Η πώληση μέρους των κρατικών αποθεμάτων που δεν εξυπηρετούν πλέον τίποτα, θα μπορούσε να καλύψει τη ζήτηση για χρυσό για πολλά χρόνια. Ο κόσμος θα απαλασσόταν από την τεράστια επιβάρυνση των μεταλλείων χρυσού και τα έσοδα από τις πωλήσεις θα χρησιμοποιούνταν για την περιβαλλοντική αποκατάσταση των εγκαταλελειμμένων μεταλλείων, που εκτιμούνται σε πάνω από 550.000 στις ΗΠΑ. Στα έργα αποκατάστασης θα έβρισκαν εργασία οι πρώην εργαζόμενοι των μεταλλείων που είναι οι πλέον ειδικοί για αυτή τη δουλειά. Και ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος.

Αν και η μελέτη γράφτηκε σε μια εποχή που η τιμή του χρυσού ήταν ιδιαίτερα χαμηλή, πολλές από τις βασικές της διαπιστώσεις ισχύουν και σήμερα και θεωρούμε ότι αξίζει να διαβαστεί.

Ο ΧΡΥΣΟΣ ΩΣ ΕΠΕΝΔΥΣΗ

Ο χρυσός δεν αποδίδει μέρισμα ή τόκο και μόνο οι έμμεσες επενδύσεις σε χρυσό (funds, παράγωγα, μετοχές μεταλλευτικών εταιρειών) μπορεί να έχουν κάποια απόδοση. Σε περιόδους σταθερότητας ο χρυσός είναι μια μάλλον κακή επένδυση μπροστά την πληθώρα των άλλων κερδοφόρων επιλογών (δείτε μια σύγκριση της τιμής του χρυσού με το μέσο όρο του Dow Jones για τα τελευταία 200 χρόνια εδώ).

Παραδοσιακά ο χρυσός θεωρείται ως “ασφαλές καταφύγιο” (safe haven) από τον πληθωρισμό και τις κάθε είδους πολιτικές, πιστωτικές και οικονομικές κρίσεις. H τιμή του ανεβαίνει εν όψει πολέμων, λιμών και καταποντισμών. Φαίνεται ότι η δύναμη του χρυσού ως επένδυση δεν είναι ότι ο κάτοχός του κερδίζει κατέχοντας τον, αλλά μάλλον το ότι δεν χάνει.

Το Μάρτιο του 2008, λόγω των φόβων για ύφεση στις ΗΠΑ, η τιμή του χρυσού ξεπέρασε οριακά τα $1000 ανά ουγγιά, . Έκτοτε η χρηματιστηριακή τιμή ξανάπεσε και εδώ και καιρό βρίσκεται γύρω από τα $700-750 ανά ουγγιά. Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι υψηλές τιμές έχουν αρνητικό αντίκτυπο στη ζήτηση για κοσμήματα που είναι η κινητήρια δύναμη της βιομηχανιας. Η ζήτηση για χρυσό στην Ινδία, τη μεγαλύτερη καταναλώτρια χώρα χρυσού (με διαφορά από τη δεύτερη ΚΪνα) έπεσε κατά 65% στο 1ο εξάμηνο του 2008, σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2007.

Οι προβλέψεις για τη μελλοντική πορεία της τιμής του χρυσού εξαρτώνται από την οπτική του παρατηρητή. Ορισμένοι προβλέπουν ότι θα φτάσει στα $2.500 ανά ουγγιά, ενώ άλλοι μιλούν για μια “φούσκα” στο χρυσό, παρόμοια με αυτήν του τέλους της δεκαετίας του ‘70.

Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΞΟΡΥΞΗΣ ΧΡΥΣΟΥ

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γεωλογικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ (USGS), τα παγκόσμια αποθέματα του μη εξορυχθέντος χρυσού υπολογίζονται σε περίπου 42.000 τόνους. Με βάση την ετήσια παραγωγή των 2.500 τόνων που είναι περίπου σταθερή από το 2001 και μετά, τα παγκόσμια αποθέματα θα έχουν εξαντληθεί σε περίπου 17 χρόνια. Αν υποθέσουμε ότι η πρόοδος της μεταλλευτικής τεχνολογίας και η αύξηση της τιμής του χρυσού θα προσθέσουν ακόμα φτωχότερα κοιτάσματα στην κατηγορία των “αποθεμάτων” (πόσο πιο φτωχά άραγε; Ήδη θεωρούνται εκμεταλλεύσιμα με 1 γρ. ανά τόνο ή και λιγότερο!), τα 17 χρόνια θα μπορούσαν να γίνουν 20 ή 25. Άντε 30.

Πρέπει να έχουμε υπ’όψιν ότι πολλά από αυτά τα κοιτάσματα βρίσκονται κάτω από τα τελευταία παρθένα δάση του πλανήτη, σε χώρες όπως η Ινδονησία, η Γκάνα και η Βενεζουέλα. Η σύγκρουση γύρω από την εκμετάλλευσή τους μαίνεται εδώ και χρόνια. Το Μάϊο του 2008 η κυβέρνηση της Βενεζουέλας απαγόρευσε την εξόρυξη χρυσού στο προστατευόμενο δάσος της Ιματάκα, στον πυρήνα του Αμαζονίου και δήλωσε ότι δεν θα δώσει νέες άδειες για επιφανειακή εξόρυξη, πουθενά στη χώρα. Όμως άλλες κυβερνήσεις αποδεικνύονται πιο αδύναμες απέναντι στις ισχυρές πιέσεις των μεταλλευτικών συμφερόντων που αυξάνονται τρομακτικά όσο ανεβαίνει η τιμή του χρυσού. Για το παγκόσμιο κίνημα προστασίας του περιβάλλοντος, ένα πάγιο αίτημα είναι η θέσπιση ζωνών όπου δεν θα έχει πρόσβαση η μεταλλευτική βιομηχανία (”no-go zones”), ώστε να διαφυλαχθούν αυτά τα πολύτιμα αποθέματα βιόσφαιρας.

Όταν όλος ο χρυσός του πλανήτη θα βρίσκεται πια στην επιφάνεια της γης, τότε αυτή η σταθερή ποσότητα χρυσού θα κυκλοφορεί αενάως, θα ανανεώνεται και θα ξαναχρησιμοποιείται. Τα παλιά χρυσαφικά θα λιώνονται για να ξαναγίνουν κοσμήματα για τις επόμενες γενιές, η βιομηχανία θα ανακυκλώνει το σύνολο του χρυσού που χρησιμοποιεί, οι ίδιες ράβδοι χρυσού θα πωλούνται και θα αγοράζονται από κρατικές τράπεζες και ιδιώτες επενδυτές.

Κι αν μας έλεγαν ότι αυτή η μέρα θα έρθει πιο γρήγορα, όχι σε 17 ή σε 30 χρόνια, αλλά αύριο; Σήμερα; Αν δεν υπήρχε άλλος χρυσός στη γη που να “πρέπει” να έρθει στην επιφάνεια, θα υπέφερε σε κάτι το ανθρώπινο είδος; Αν η συνολική ποσότητα χρυσού σε κυκλοφορία παρέμενε αυτή που είναι σήμερα, θα άλλαζε κάτι ουσιαστικά; Τελικά ποια είναι η χρησιμότητα της εξόρυξης χρυσού εκτός από τα κέρδη μερικών εταιρειών;

Όταν όλος του χρυσός της γης θα έχει εξορυχθεί, τι θα έχουμε καταφέρει; Αν προστεθούν μερικές ακόμα ράβδοι χρυσού στα κρατικά μπαούλα, θα έχει γίνει πλουσιότερο το ανθρώπινο είδος; Μάλλον όχι. Θα έχουμε χάσει όμως μερικούς από τους πιο πολύτιμους πνεύμονες του πλανήτη μας, που είναι ο πραγματικός “χρυσός” και θα έπρεπε να προστατεύονται από κάθε απειλή.

Η εξόρυξη χρυσού είναι σήμερα ένας αναχρονισμός που προωθείται ακόμα από ανθρώπους που δεν έχουν αντιληφθεί ότι αυτή η ρυπογόνα και ενεργοβόρα βιομηχανία συντελεί στην καταστροφή του πλανήτη. Στη σημερινή εποχή της δραματικής απώλειας βιοποικιλότητας, της κλιματικής αλλαγής και της μη αναστρέψιμης ρύπανσης, η ανθρωπότητα πρέπει να ξαναθέσει τις προτεραιότητες της και να επαναπροσδιορίσει τι θεωρεί “πολύτιμο”.