Thursday, August 9, 2007

Τα ζώα που προέκυψαν (?)

Ελαβα μια πρόσκληση για ομαδικό παιχνίδι, έχω και καιρό να γράψω κάτι, οπότε σκέφτηκα να δημοσιεύσω ένα προβληματισμό, που με απασχολεί από χρόνια.

Η εξέλιξη έφερνε πάντα νέα είδη ζωής και αφάνιζε κάποια - συνήθως τα "ασθενέστερα" (με τα όποια κριτήρια κι αν ορίζονται αυτά). Η "επικράτηση" (κατά μια έννοια) του ανθρώπου, δεν έγινε βεβαίως "τυχαία" - είναι κι αυτή μέρος της (όποιας) εξέλιξης.

Ο άνθρωπος είναι ίσως το μόνο πλάσμα που ενδιαφέρεται να "προστατεύσει" τον εχθρό του (είτε ποντίκι είτε κατσαρίδα).

Ηδη άρχισα να μπερδεύομαι...

Προσωπικά τώρα, προτιμώ να βάζω στόχους στα όρια του ανέφικτου - όχι όμως βαθιά μέσα σε αυτό και οπωσδήποτε όχι παράλογους. Θεωρίες τύπου "να σταματήσει το κυνήγι" νομίζω οτι κινούνται στη σφαίρα του ονείρου.
Ασε που μπορεί να επηρρέαζαν και την ισορροπία της πανίδας (μην ξεχνάτε οτι η ίδια η εξέλιξη φέρνει ισορροπία διαχρονικά, ακόμα κι αν οι κυνηγοί είχαν βόμβες). Οχι δεν ήμουν ποτέ κυνηγός και θεωρώ οτι το κυνήγι κινείται στα όρια της δολοφονίας, η οποία όμως θα μπορούσε επίσης να είναι μέρος της εξέλιξης.

Μπερδεύτηκα περισσότερο...

Νομίζω οτι μπορούν να γίνουν πολλές σκέψεις σε αυτά, όμως στο "δια ταύτα" ήθελα απλώς να ρωτήσω: μήπως όλα αυτά είναι απλώς μέρος της εξέλιξης και για κάθε είδος που χάνεται, ένα νέο είδος γεννιέται;

Απαγορεύεται το πτύειν!

3 comments:

Citronella said...

Μάλιστα..

ellinida said...

Φτου σου ρε! :))))))
φιλιά

kalliopi said...

Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στην δολοφονία ή φόνο ή αφαίρεση ζωής με τον αφανισμό ενός ολόκληρου είδους ζώου. Ούτ' εγώ είμαι κυνηγός αλλά γνωρίζω ότι οι κυνηγοί ποτέ δεν αφάνισαν ένα είδος ζώου, αυτό το κάνει καλύτερα ο ολοένα αυξανόμενος καταναλωτικός υπέροχος κόσμος μας, που τείνει να αφανίσει όχι μόνο ένα, αλλά πολλά είδη. Εξέλιξη θα την πεις, μόνο που είναι εξέλιξη της παρακμής δυστυχώς (ή ευτυχώς, ποτέ δεν ξέρεις). Η φύση έχει καταστραφεί και έχει αναγεννηθεί πολλάκις κι αν νομίζει ο άνθρωπος πως μπορεί να την αντικαταστήσει ή αν νομίζει ότι θα γίνει εφικτό ποτέ το να ζει χωρίς πόνο πλανάται και δεν βλέπει την πραγματικότητα ως έχει αλλά ως θέλει να έχει.