Eλα κοπέλα, στην πασαρέλα: η τιμή και η ατίμωση της ελληνικής σημαίας...

Θυμάμαι με τι αγωνία και με τι καμάρι περίμενα να σηκώσω τη σημαία..
Να τη δέσω στον ιστό κάθε πρωί.
Να τη βάλω στο λεωφορείο και να παρελάσω κάθε εθνική γιορτή..
Δεν άφηνα κανέναν να την ακουμπήσει.. Ούτε τους παραστάτες...
Ηθελα όλοι μέσα στο λεωφορείο ή στο δρόμο να ξέρουν ότι εγώ ήμουνα ο σημαιοφόρος.

Μάταια οι συμμαθητές μου προσπαθούσαν να μου την πάρουν και να την κρατήσουν για λίγο....

Θυμάμαι που..

Η συνέχεια: Η ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ!